Mijn pad met trauma release breathwork – 4

Mijn lichaam wachtte op mijn cocon

De pijn kwam pas toen het weer veilig genoeg was.
Thuis, in een staat van rust na uitputting.

6:16 De dorst
Ik zit hier. De klok wijst 6:16 aan.
Twee flessen water verder en mijn mond blijft droog.
Mijn lichaam zoekt iets. Niet suiker. Niet rust.
Iets dat nog niet verteerd is.

De kat kwam aandacht vragen of ze kwam kijken of alles goed ging, maar ik stond op in plaats van haar tegen me aan te trekken.
Elke tien minuten werd ik wakker om te drinken.
Dorst was het overheersend gevoel waar ik niet omheen kon.

Gisteren brak iets open
Na de trauma release breathwork-sessie bij Ophelie viel ik uitgeput in bed.
En ik sliep. Meer dan drie uur.
Tot de buikpijn me wakker maakte.

Die oude pijn. De pijn die ik als meisje voelde wanneer ik voor de klas moest zingen. Niet alleen om bekeken te worden door twintig paar ogen en beoordeeld te worden door iets wat ik toen al niet kon: mijn stem laten horen.

Daar stond ik dan.
Op een stoel vooraan in de klas.
Bevend, klaar om in tranen uit te barsten.
Bang dat ze het konden zien.
Bang voor het cijfer dat ik zou krijgen. De opmerkingen. Het gegiechel.

Schaamte.
Druk.
De angst om het fout te doen.
Straf.
Vernedering.

Ik legde mijn handen op mijn buik, op de pijnen die ik doorvoelde.
Ik dacht aan de momenten die dit activeerden toen ik jonger was.
Het voelde hard. Gespannen.
Alsof alles wat aan mijn darmwand was verkleefd in hopen loskwam en een uitweg te zoeken.
En nu, na die sessie, kon het eindelijk bewegen.

Wat healing echt doet
Healing is geen verlossing.
Het is geen slotakkoord. Geen verlichting.

Het is een barst. Niet alles lost op. Maar één muur breekt. En dat is genoeg. Want pas dan kan je lichaam bewegen. Reageren. Loslaten.

“Trauma is not what happens to you. It’s what happens inside you as a result of what happens to you.”
Dr. Gabor Maté

Volgens traumatherapeut Bessel van der Kolk (The Body Keeps the Score) kunnen onverwerkte ervaringen zich letterlijk in het lichaam vastzetten en jaren later opduiken als fysieke pijn, spierspanning of buikklachten.

En dan wordt het stil
Het regent. Auto’s rijden over nat asfalt.
Alles lijkt gewoon.
Maar in mij is iets verschoven. Iets wat geen woorden zoekt, alleen ruimte.

En het werk?
Dat gaat thuis verder.
Wanneer je alleen bent.
Met een kat. En een droge mond.
En herinneringen die opduiken, maar je niet meer overspoelen.

In Waking the Tiger schrijft Peter Levine dat wanneer een organisme een intense ervaring niet volledig mag afronden (zoals vechten, vluchten of bevriezen), het zenuwstelsel die energie vasthoudt. Herstel gebeurt pas wanneer het lichaam zélf de kans krijgt die opgeslagen spanning te ontladen, vaak pas als het zich veilig genoeg voelt.

6:48 – De derde fles
De derde waterfles is open. De blaas geleegd. Mijn bed roept me.
Of misschien is het de kat.

De stilte weet het antwoord al.

Gebaseerd op inzichten van Gabor Maté, Bessel van der Kolk en Peter Levine.

Bronnen

Gabor Maté – definitie van trauma
“Trauma is not what happens to you, it is what happens inside you as a result of what happens to you.”

Bessel van der Kolk – lichaam en trauma
Overzicht van hoe trauma zich via autonome zenuwstelsel, stresshormonen en sensomotorische systemen kan uiten in lichamelijke klachten.

Trauma en buik / darmklachten

Trauma, Pain, and Gastrointestinal Function – Frontiers in Medicine. Beschrijft hoe trauma en chronische stress samenhangen met buikpijn, IBS en andere “gut–brain”-klachten.

Recent onderzoek naar trauma en IBS/functional dyspepsia dat laat zien dat mensen met (vroegere) traumatische ervaringen vaker functionele buikklachten rapporteren.

Somatic Experiencing en lichaamsgerichte benadering

Payne, P. et al. (2015). Somatic Experiencing: using interoception and proprioception as core elements of trauma therapy. Over hoe lichaamsbewustzijn, spanning en ontlading (zoals jij beschrijft) theoretisch worden gezien als deel van traumaverwerking.

Functionele somatische klachten en hyperarousal

Overzicht over “functional somatic syndromes”: beschrijft hoe langdurige hyperarousal en aandacht voor lichamelijke signalen kunnen bijdragen aan hardnekkige lichamelijke klachten zonder duidelijke structurele schade (zoals buikpijn, spanningsklachten).

​